Kontrast

Gjithmonë festoj kur vuaj
dhe në të bardha vishem kur mbaj zi
në logjiken e botës nuk u përshtata,
në të djathtë nuk kishte dashuri

Shoku me i mirë vetvetja për mua
mik i ngushtë u bëra me vetminë
por vijnë disa muzgje që nuk duroj.
dua të marr malet, të arrij çmendurinë

…Dhe pretendoj të vish përsëri
dhe pretendoj pranë meje të jesh
qoftë vetëm për pak
përpara se të mbyll sytë, të vdes

Enigmë kjo e imja histori
kundër kohës i shkoj
qëllimin e zemrës kur kuptoj
n`burg të përjetshëm e dënoj, përsëri

Dhe sikur copë të më bëj vobektësia
fjalë për ty asnjë
netëve më vë në gjumë krenaria
mëngjeseve vetmia me ngre.

Autore: Idila, 2008

Shpërndaje në facebook Mos u bon fanatik, shperndaje kete barcolet ta lexoin edhe te tjeret