Mungesës tënde qetësia i ngjan
si melodia e trishtuar e dimrit
që në pentagramin e botës,
shiun, rrufenë, ngricën shpërndan
Hija e mungesës tënde më mbështjell
ka ngjyrën e oqeaneve në perëndim
ngushëllon melanin e poetëve të dashuruar
shteg në zemrat e mbyllura hap pa mundim
Sonte dëgjoj hënën të më flasë
në mëndje burgos ç’do fjalë të saj
oh zot, këtë zë e njoh!!
me zërin tënd më duket të ngjaj
Janë të shumta netët që hëna më flet
e ke dëgjuar ti vallë?!
hajde de thuam…tregom
shpjegom përse zërin hënës i’a ke falë?!
Autore: Idilia 2009
Shpërndaje në facebook Mos u bon fanatik, shperndaje kete barcolet ta lexoin edhe te tjeret 