Rrëmbeni ditën

Rrëmbeni ditën
rrethi i humbur i poetëve
të vdekurit dhe të gjallët
fituan dhe humbën

Rrëmbeni ditën
brënda në një shpellë skëterr
me dritë të paktë që vjedh nga hëna
me pluhurin nga gurët
me librat dhe ikonat
pas dore të lëna

Rrëmbeni ditën
me fjalë të pathyeshme
me qëndrim si ahu
me zë kryengritës

Rrëmbeni ditën
me fjalë dashurie
me përkëdhelje erotike
me vështrim përplot të vërtetë

Rrëmbeni ditën pa tmerr
me frikë
pa vdekje
me ëndrra
Rrëmbeni ditën…

Idila, 9 Mars 2009

Pritje

Akrobaton kujtesa
fije e hollë durimi
shuhet momenti
e zhveshur mbetem
në mes të natës, e vogël

Dritën e hënës vështroj
argjend që luan fshehurazi
një skutë në re kërkon
Lodhem

Pritje në një stacion
pa qëllim
pa destinacion
trenat më përkalojnë

Male të larta pritjet
shpirti pamundësohet të shoh
mëndja humbet në gjumë
për ty ëndërroj

Zgjohet bota
të shpresës bijë
strehojnë dashurinë
fara të arta
pamje ëngjëllore
lulet çelin
aromë në përqafim dashuria
Çlodhem

Është momenti cikërrimë e vogël
pluhur në shkretëtirë
zë i humbur
ofshama të thata
për një shi dashurie trupi lyp
dorën shtrij në agim
kam nevojë për ty
mos më lër vetëm shpirti im.

Idila, 2009

Vrapo!!!

Qëndron i vetmuar në një qoshe të dhomës tënde
duke paraqitur fitimtarin në një lojë që nuk luajte
sy të mbushura shi të kuq
pejsazh i qullur balli yt
serfon si manjak mbytjen tënde
dërgon zile të papërgjigjura vetvetes
nuk më vjen keq për ty, Të dua

Të dua andaj të them vrapo
dy hapa larg strategjisë tënde bën festë jeta
Arrin nuk arrin!
Vrapo!!!

Idila, 4 Mars 2009

Ëndrra ime

Sonte do udhëtoj
të kacavirrem në urën e shpirtave tanë
do udhëtoj përtej horizonteve
të së përditshmes
të bukurave
të sigurtave
do udhëtoj me sy të shkallmuar
gati për vetëtima
furtuna
detëra të tërbuar
Ti fli
unë do ëdërroj për Ty.

Idila, 2009

Lërmë të bëj gabim

Lërmë të bëj gabim
mos më thuaj është turp
lërmë të gjej vet
fillimin dhe një fund

Lërmë të ndjej vet
kuptimin e fjalëve që thua
nëse kundërshtim më sjell
ta dish s’do mund të t’dua

Mos më thuaj në çdo çast
do bëhet më mirë
thuam si kalon nata n`vetmi
në një dhomë të errët
pa tënden prani

Lërmë të bëj gabim
mos mu paraqit si zot
nuk më pëlqejnë shpëtimtarët
s’ma bën qejfi të shpëtoj

Dhe nëse do të zhgënjehem
do të jetë faji im
mëkatare le t’më quajnë
mëkatare për dashurinë.

Idila, 2009

Të pres

Janë disa netë si kjo
fjalët e tua në mëndje m`trokasin
vrapojnë n`labirinth pa fund
disa netë t`përhumbura në qetësi
seç ndjej si lumë që vërshon dhimbje, mërzi

Janë netë të çuditshme, pambarim
ndeshem me vetveten
netë pa realizim
ëndrra t`flakura në zjarr
e di, je këtu brenda meje
por kaq larg

Janë disa netë që s`kam ku të mbahem
të mbështetem përpak diku
disa netë që koha ngrin
netë që të ndjej pranë, më buzëqesh
por ti nuk je këtu

Eja sonte si shi të freskosh
ëndrrat e mia
falmë një lot të ndjej tënden dashuri
do të pres shpirti im
deri atje, në pafundësi.

Idila, 25 shkurt 2009

S`të vjen keq?!

Të marrtë djalli të marrtë
nuk të vjen keq që digjem e shuhem
të kam orë e orë
për këtë zot kaq shumë nevojë
të ta them aspak nuk druhem

Derdhen nga sytë e mi dete dhe pellgje
dërgomë një letër, një shkronjë
dridhmat e këngës së fundit këto
si tingujt e muzikës funebre

Të marrtë djalli të marrtë
nuk të vjen keq që më bëre të të dua
e tani më lënë të rrudhem nga dhimbja
si mundem pa Ty, më thuaj?!

Nositi. 2009

Jam e jotja

Jam e jotja në mëngjeset e tua
i mëndafshtë, përrallor agimi yt
jam e çelur me aromë
nuhatjen tënde të përshkoj
lule të më kesh në dhomë
verë dhe mjaltë
dashuri për Ty

Kandil i vogël në netët e tua
mbi trupin tënd
dashuri do pikoj
puthje të djersitura
trupa të thurur gërshet
shkojmë në udhëtim
zjarr në gjak
pa frena

Jam pranë teje
mbretëreshë për ty
ndriçoj ëndrrat e tua
jam e jotja në pambarimësi.

Idila, 21 shkurt 2009

Portret djelli

Bukuri ëngjëllorë
koral i çmuar
muzg në bregdet
pikturë në mes të natës
si ledhatim djelli
cicërimë zogu
pëllumb me krahë të mëndafshtë
freski shiu në mure të lashtë

Je këto dhe shumë të tjera
ku të numëroj sa?!
më vështron dhe humbem e mjera
në ngjyrat e ylberit ngjan

Si dëgjoj zërin tënd
rreth meje mbretëron agim
një fjalë e jotja më mjafton
të ëmbëlsohet shpirti im

Nuk di përse të dua
një të vetme kam kuptuar
je djelli për mua
si mund të jetoj pa djellin tim?!

Idila, shkurt 2009

Autore: Idilia 2009

Sonatë

Mungesës tënde qetësia i ngjan
si melodia e trishtuar e dimrit
që në pentagramin e botës,
shiun, rrufenë, ngricën shpërndan

Hija e mungesës tënde më mbështjell
ka ngjyrën e oqeaneve në perëndim
ngushëllon melanin e poetëve të dashuruar
shteg në zemrat e mbyllura hap pa mundim

Sonte dëgjoj hënën të më flasë
në mëndje burgos ç’do fjalë të saj
oh zot, këtë zë e njoh!!
me zërin tënd më duket të ngjaj

Janë të shumta netët që hëna më flet
e ke dëgjuar ti vallë?!
hajde de thuam…tregom
shpjegom përse zërin hënës i’a ke falë?!

Autore: Idilia 2009

« Previous Page — Next Page »