Idila, 23 Mars 2009

Ti dhe djell dhe frymë
do më njohësh
pika e fundit e botës
në sytë e tu do jem
dhe do të mbetemi kështu

Të gatshëm vite
për këtë bashkim
dashuria do të na gjej.

Idila, 2009

Puthja jote freski në buzët e shkrumbuara
e ëmbël shija nga trupi i djersitur
lutjet u bënë plagë të fshehura
prekmë, puthmë, ledhatomë, përqafomë
trillet më pushtojnë
prej hijeve të dehura.

Idila, 16 Mars 2009

Në buzët e mia ndjeva të rrëshqasë
një ëndërr okside
rrugëdalje kërkonte për tu realizuar
në të papriturat e dashurisë, idile

Guxuam të prekim të përkryerën
nga një anë që nuk ishte qëllim
një lidhje me parandjenjë vetëm
të dashurisë kënduam elegjinë.

Idila, 2009

Sepse hap plagë të reja në trupin tim
bëhem dhe sarkë dhe gjak dhe bëhesh ti shpirti im
netët e pagdhira ikin larg përtej jetës, në shtegtim
për këtë të dua

Dhe se ekzistojnë kaq mija “sepse” të t’rrëfej
vetëm në duart e tua ndjehem vetvetja unë
në çdo skutë të mendjes të kërkoj, Ty do të t’ gjej
për këtë të dua

Sepse mbush cicërima dhe ngjyra ndjenjat e mia
dhe një i verbër ndez një dritë
të shohë thellë ndërgjegjen në mua
dhe nuk më mbetet asnjë pikë turp
të pështyj mbi të me gjithë forcën time
për këtë të dua

Sepse më shpërndan dhe më mbledh
në rrjetat e peshkatarëve në muzgje
në notat e kitarës, më të dalldisurat dhe më të butat
se gëzimet e mia dalin në trotuare të zhveshura
për këtë të dua.

Autore: Idilia 2009

Në detin e pafund të ndjenjave pa tinguj
mundohem të kompozoj melodinë më të bukur…Ty
ç’liroj trupin nga leckat e zhytem
në magjinë e shpirtit tënd

E pamundur, udhëtimi mëkatar e ndalon hovin
frika e eksplorimit të së panjohurës me ngurron
mendimet vazhdojnë të njëjtën luftë të akullt
ikin-vijnë dhe unë sikur dua të dal triumfuese
filloj nga e para

Humbëm përsëri në shkronjat e një shpirti të padukshëm
mundohem të zbërthej kodin e misterit tënd.
si diamante kërkoj pjesë të fshehura këtu-atje
dhe mundohem të plotësoj një mozaik
për të cilin nuk kam as më të voglën ide

Penelat e mendimeve të mia zhys në ngjyrat e të miave ndjenja
dhe në të bardhën fletë të jetës sime
mundohem të krijoj portretin tënd

Dora rrëshqet e lirë dhe mozaiku
fillon të marr kuptim.
dëshira e pa përshkruar të jep pamjen e një engjëlli
Po… Po në fletën e bardhë të jetës time
krijova Ty

Më në fund mendimet gjetën radhën e tyre
frika, kodet, misteret u zhduken në madhështinë tënde
forca e shpirtit më jep krahë dhe nis fluturimin në qiell…
kërkoj tinguj në hapësirën e pafund
dua të të jap jetë
shiut të imët i rrëmbej tingujt dhe krijoj zërin tënd

Ndryshe nga netët e tjera
në këtë natë
në fletën e bardhë të jetës time
një shpirti të padukshëm i bëra portret
i dhashë mish, eshtra i dhashë dhe zë
e ushqeva me timen dashuri, e rris
tani s`më ngelet tjetër veçse të të adhuroj
Engjëlli im.

Idila, 2009

Më është neveritur
e botës padituri
e di që jetoj
në një padrejtësi

Ngreh sytë në të ardhmen
fundin shikoj
të gjithë që më deshtën
pa mëshirë më shkallmojnë

Bien maskat, tani kuptoj
tanimë shoh
askujt nuk i mungoj

Mjaft me gënjeshtra
u shkruajtën temat
mos u lodhni
nuk është nevojë
brënda në ferr
parajsën do kërkojë

Atje ku përbindëshat
kanë eklipsuar
dhe dashuria e rremë
do më mungojë
atje ku djelli nuk rrezaton
atje ku nata
gjithkund mbretëron
atje është vendi im
në flakën e errësirës
atje ku sigurisht
asnjë nuk do t’më gjej

Mbart timen dashuri
gabimet e të mirat
për ata që lëndoj
më falni
maskat tuaja
thjesht, injoroj.

Idila, 11 Mars 2009

Tash liqene janë bërë
ku idilat pushojnë
në mbretërinë e muzgut
dhe tronditja merr fund
nga dashuria e pafat
dhe afshi i zjarrtë
i dashurisë plot fat

Horizont i pa skaj
që përfundim nuk ka
përshkrim e pathënë
fjalë që për gjuhë nuk di
fund i pafund janë këta sy

Në këta sy e pashë diellin
yjet, hënën, qiellin
kaltërsitë e oqeaneve
dhe shpirtin e kam endur
nëpër zjarret e vullkaneve
për ta ndriçuar gjithësinë
edhe kur nata shtrihej
përtej syve tu

Për hir të këtyre syve
a kam të drejtë të mendoj në ty
të nënshkruhem mu në bebëza
mbase atëherë do të më vëresh
kudo që ta kthesh shikimin
anës së liqenit, bregut të lumit
në rrugicat e pandriçuara…
dhe në trotuarin e përhimë
ku shkelin këmbët tua!

Nositi, 2008

Dua jetën dhe shpresën
detin, qiellin
erën, rrezen

Dua ato që do të vijnë
vëndet e reja që njoha
dhe ata që si të habitur dëgjojnë
dua të gjithë njerëzinë.

Idila, 14 Mars 2009

Rrëmbeni ditën
brënda në një shpellë skëterr
me dritë të paktë që vjedh nga hëna
me pluhurin nga gurët
me librat dhe ikonat
pas dore të lëna

Rrëmbeni ditën
me fjalë të pathyeshme
me qëndrim si ahu
me zë kryengritës

Rrëmbeni ditën
me fjalë dashurie
me përkëdhelje erotike
me vështrim përplot të vërtetë

Rrëmbeni ditën pa tmerr
me frikë
pa vdekje
me ëndrra
Rrëmbeni ditën…

Idila, 9 Mars 2009